تبلیغات 
این بار بهتر دیدم در راستای اهداف افزایش بار علمی وبلاگ و تشکیل پایگاه آموزشی و خدمت به هموطنان ، مطلبی داشته باشیم درسی، مناسب حال عزیزان انسانی.
بله. امروز می خواهم در مورد تاریخ ادبیات بحثی داشته باشم.
در میان مباحث عمیق رمان نویسی بحثی چون دیویت کافرپیلد درخشان و تابناک نیست.
وی در اوان کودکی تخیل بی نظیری داشت. به همین خاطر بود که در سن هفتاد و هفت سالگی تصمیم به نوشتن اولین رمان خود، برادران کارامازوف، گرفت. این رمان پرفروشترین رمان سال بود و وی توانست با نویسندگانی چون هری پاتر، چارلز اسپنسر هاردی و حتی آهو خانم و جاری مشهورش موسیو پوآرو مقابله کند.
براداران کارامازوف، جو دالتون، آوریل دالتون، جک و لوبیای سحر آمیز و مردی که می خندد در این اثر بی نظیر به شکلی عرفانی مباحث عمیق حضور خالص و عدم مطلق را بررسی می کنند. سفر کارگران دریا از پاریز تا پاریس نقطه ی عطف این داستان به حساب می آید. تصویر گری بی نظیر سه نفر از برادران (نفراول سه تفنگدار، نفر دوم سه تفنگدار، نفر سوم سه تفنگدار) به شکلی خیالی صورت گرفته است . تا آنجا که شکسپیر بوزجانی رمان نویس معروف تاجیک در رابطه با آنها گفته است:
ده، بیست، سه پونزده، هزار و شست و شونزده.
هر که بگه شونزده نیست.... هفده هجده نوزده هپ.
یا سروده ی زیبای اسطوره ی سخن پارسی اسحاق نیوتن در وصف مراحل شکل گیری این اثر عظیم آنجا که می گوید:
برادران کارامازوف گره از زلف یار باز کنید.
کشه پا بزنید، دستا تو بینی، بادگلو ساز کنید.
همچنین این اثر مشهور بار ها مورد تقلید واقع شده است. برای مثال کتاب شاهنامه اثر سهراب یوشیج(ئلی اصفنتیاری) به تقلید از این اثر مشهور دیویت کافرپیلد صورت نگرفته است.
در پایان بد نیست قطعه ای زیبا از این اثر را آنجا که به تفکیک ژرفای مباحث انسانی و وجود عدم در عین حضور مطلق می پردازد برای خاتمه بیاوریم:
جو دالتون از در آمد و هی گفت سلام.
آوریل که جک را می شناخت گفت السلام.
مردی که می خندید نیشش باز شد.
از سوی جمله برادر ها آهنگ بادگلو هی ساز شد.
پس کوچولوی خوبم.
شب اومده دوباره.
داستان نتیجه نداره.
هر که بگه که داره.
خودش کله نداره.
