پریدن كار دل است و قدم زدن كار عقل،اگر لذت جهان خواهی با دل همسفر شو و اگر مقصد خواهی اهسته رو.

موضوع بهتر شدن از بقیه نیست بلكه رسیدن به بالاترین قابلیت خود است.تنها باید سعی كنیم تا در كنار انسانی دیگر، انسان باشیم و انسان بمانیم.

هیچ كس نمیتواند به عقب برگردد و از نو شروع كند اما همه می توانند از همین حالا شروع كنند و پایان تازه ای بسازند.

اینها همه یك شرط  میخواهد  و ان هم اینكه از جهل مركب خارج شویم و بدانیم كه هیچ نمیدانیم ،مانند سقراط.

ان كه هیچ نمی داند به چیزی عشق نمی ورزد.انكه از عهده ی هیچ كاری بر نمی اید،هیچ نمی فهمد.ان كه هیچ نمی فهمد،بی ارزش است.ولی انكه می فهمد،بی گمان عشق می ورزد؛مشاهده می كند،می بیند...هر چه بیشتر دانش ادمی در چیزی ذاتی باشد،عشق بدان بزرگتر است...هر كه فكر كند همه ی میوه ها در همان وقت می رسند كه توت فرنگی،از انگور چیزی نمی داند.

پس ای كاش دست كم بدانیم و بپذیریم كه هیچ نمیدانیم تا در جهل مركب گرفتار نمانیم.و هنوز هم حماقت همه ی ان چیزی است كه برای بخشیدن به شما دارم و هنوز هم میتوانید بدین خاطر مرا نكوهش كنید.اما...دست كم میدانم كه هیچ نمیدانم و این سراغاز دانستن من است.