همه آدم ها با هم برابرند اما پولدارها محترم ترند ،

همه آدم ها با هم برابرند اما دخترها پرطرفدارترند ،

همه آدم ها با هم برابرند اما بچه ها واجب ترند ،

همه آدم ها با هم برابرند اما خانم ها مقدم ترند ،

همه آدم ها با هم برابرند اما سیاه ها بدبخت تر و سفید ها برترند ،

البته تبعیضی در کار نیست ،

در کل همه آدم ها با هم مساویند و بعضی ها مساوی ترند !!

.... و مارکو گم شد. چند هفته بدون آب و غذا و بی هیچ امیدی در بیابان های خشک و سوزان راه می پیمود. دو روز بود که الاغش از تشنگی و گرسنگی تلف شده بود و او با پاهای زخمی اش راه می پیمود. ناگهان تپه های کوچکی را بر سطح کویر دید که  رنگهای مختلفی داشتند. در نظرش به جوش های چرکینی بر روی صورت کویر شبیه بودند و از همان جا ازشان بدش آمد. جلوتر که رفت از چیزی که پیدا کرده بود چنان خوشحال شد که می خواست پرواز کند، آشغال. آری این تپه های زشت و بدبو خبر از آبادی نزدیک می داد. دیگر سر از پا نمی شناخت و با آخرین سرعتی که می توانست می دوید تا اینکه بالاخره در افق چند خانه دید. اول تصوری پنداشتشان. اما کم کم یقین پیدا کرد که اینها خانه اند. ابتدا حرفی از جلال آل احمد در خاطرش نقش بست:« یک لانه زنبور گلی و به قد آدمها، کنار آب باریکه ای یا چشمه ای یا استخری یا قناتی یعنی که آبادی، دهی مثل همه دهات.» و این اولین و بزرگترین اشتباه او بود. آنجا دهی مثل همه دهات نبود.آنجا نه علی آباد و محمد آباد و حسن آباد و کلاً آدم آباد که غول آباد بود. همین که به ده داخل شد، همه پسران و مردان پیر و جوان و از هر قد و سنی را سوار بر وسیله های نقلیه ای دو چرخ یافت که همگی با یک چرخ حرکت می کرد و چرخ جلو در هوا و به فاصله نیم متر از زمین بود. مسئله پیچیده ای بود. یعنی فایده چرخ جلو چه بود؟ هیچ توضیحی برایش نداشت.

   بالاخره مارکو در سال هزار و سیصد و اندی وارد منطقه خود گردان غول آباد شد. جا به جا بر روی دیوارها عباراتی نوشته بودند، با فارسی دست و پا شکسته خود بعضی از آنها را خواند: گذر ببر، گروه عقرب سیاه، مگه چه موبایل؟، لیس کش والخ. شاید نام انسانها در اینجا از گونه باشد. چیزهایی در مورد اسمهای عجیب سرخپوستان شنیده بود اما رنگ پوست این مردم که سرخ نبود. در میان ساختمان ها چند ساختمان بزرگ و چند طبقه دید. در فکرش گذشت که باید خانه رئیس قبیله باشد که این چنین بزرگ تر از بقیه ساختمانهاست. ناگهان صدای زنگی آمد، چون صدای زنگوله شتر که بسیار سریع تکان دهند و به بلندی صدای ناقوس کلیسای واتیکان. برای چه این زنگ به صدا درآمد؟ نکند جنگ شده است؟ آری به یقین چنین بود. بلافاصله 200 -300 نفر از جنگجویان رئیس قبیله بیرون ریختند بسیار سریع اما بدون زره و سلاح. از یکی اشان پرسید:«پس سلاح شما کجاست؟» جواب داد که سلاح ما قلم است. با خود گفت حتماً دلقک است یا دیوانه. اما وقتی که توپی را در دست یکی از آنها دید فهمید که توپچی اند اما چه سهل انگار، که با گلوله توپ بازی می کردند و به جای دشمن آن را به سمت یکدیگر پرتاب می کردند و همه سعی داشتند که توپ را به سمت دیواری شلیک کنند اما غافل از اینکه دیوار قبلاً خراب شده بود و جز پرده ای سوراخ سوراخ چیزی از آن باقی نمانده بود. ناگهان توپ با سرعت زیادی به سمت او شلیک شد، ناخودآکاه شمشیرش را جلو آورد تا از خود محافظت کند که ناگهان.....تق...... توپ از هم درید. یکی از توپچیان فریاد کشید:     « غول آبادی توپ را پاره کرد.» و بلافاصله همه سربازان به سمت او حمله ور شدند. نکند آدمخوار باشند؟ خواست فرار کند اما دیر شده بود کت بسته به داخل ساختمانش بردند. از پله ای باریک بالایش می بردند که مردی دید با نی آتشین و نفسی دودزا در حیرت مانده بود که چگونه انسانی آتش میخورد؟ که صحبت مرد فکرش را قطع کرد، مرد پرسید:« نامت چیست؟» زبانش بند آمده بود، گفت:           « ممم...ما....... .»

_ چی گفتی؟ ما ؟ نیم نمره از ادبیاتت کم شد.

_ آخر چرا؟ اسمم مار...

چند کشیده آب دار پاسخش را کاملاً داد.

به داخل اتاقی رفت. مردی دید، ریشدار با نگاهی غضب ناک و پرجاذبه و هیبتی عظیم. خطاب به مارکو گفت:« لات شده ای تن لش؟ شنیده ام در زمین فوتفال بازی می کردی؟ همون مارکار به دردت می خورد.» مارکو به خیال آنکه مارکار از اقوام خودش در اینجاست. گفت:« آری خیلی مارکار را دوست دارم.»

_ زبان دراز هم شده ای در همه تستهایت که آخر می شوی لباسی به این وضع هم که پوشیده ای و بی تربیت هم که هستی. دفتر انضباطی را بیاورید و فی الحال 5 نمره از انضباتش کم کنید.

با خود گفت که شکنجه ای سخت و جانکاه در انتظار اوست.   

بر آن شدیم که شخصی از بانوان غولاباد به گروه دعوت کنیم تا دیگر مخالفان نگویند وبلاگ شما فقط یک بعد غولاباد را پوشش می دهد...این شما و این عضو جدید ما ، خانم نیلرام:

*************

چون بر آنم كه درباره ی اساطیر ایران زمین بنویسم پس از آغاز شروع میكنم.

سه هزار سال نخستین

دنیای روشنیها و نیكیها(قلمرو اورمزد)

امشاسپندان(جاودانان مقدس):

اورمزد نخست امشاسپندان را می آفریند.امشاسپندان جلوه های اورمزد به شمار می آیند كه تعداد امشاسپندان شش می باشد و هر كدام از آنها دشمن مستقیمی از میان دیوان(پدیده های اهریمنی)دارند.

تجلیات اورمزد(امشاسپندان اصلی):

 بهمن(وهومنه):به معنای اندیشه ی نیك است كه در طرف راست اهورامزدا مینشیند و نقش مشاور او را دارد.موكل و پشتیبان حیوانات سودمند در جهان است.با انسان و اندیشه ی نیك انسان هم ارتباط دارد چون مظهر خرد آفریدگار است.اندیشه ی نیك را به ذهن آدمیان میبرد و ایشان را به سوی آفریدگاررهبری میكند زیرا از طریق اندیشه ی نیك است كه به شناخت دین میتوان رسید.او گزارشی روزانه از اندیشه و گفتار و كردار مردمان تهیه میكند.این امشاسپند مرد است.

 اردیبهشت(ارته وهیشته یا اشه وهیشته):به معنی بهترین اشه یا ارته(راستی)است كه زیباترین امشاسپندان و نمادی است از نظام جهانی،قانون ایزدی و نظم اخلاقی در این جهان.سخن راست و درست گفته شده،آیین خوب برگزار شده،گندم به سامان رشد كرده و مفاهیمی از این نوع نشانه ای از اردیبهشت دارند.او نیایشها را زیر نظر دارد.آنان كه اردیبهشت را خشنود نكنند از بهشت محرومند.او نگران نظم دنیای مینوی و دوزخی است و مراقبت میكند كه دیوان،بدكاران را بیش ازآنچه سزایشان است تنبیه نكند.نماینده ی این جهانی او آتش است.این امشاسپند نیز مرد است.

 شهریور(خشتره وئیریه):به معنی شهریاری مطلوب است.او مظهر توانایی،شكوه،سیطره و قدرت آفریدگار است.در جهان مینوی،او نماد فرمانروایی بهشتی و در زمین نماد سلطنتی است كه مطابق میل و آرزو باشد،اراده ی آفریدگار را مستقر كند،بیچارگان و درماندگان را در نظر داشته باشد و بر بدیها چیره شود.او پشتیبان فلزات است و فلزات نماد زمینی او هستند.اوست كه در پایان جهان همه ی مردمان را با جاری كردن فلز گداخته خواهد آزمود.این امشاسپند نیز مرد است.

 اسپندارمد(سپنته ارمئیتی):به معنی اخلاص و بردباری است.او با نمادی زنانه،دختر اورمزد به شمار می آید ودر انجمن آسمانی در دست چپ او مینشیند.چون ایزد بانوی زمین است،به چارپایان چراگاه میبخشد.زمانی كه پارسایان در روی زمین ،كه نماد این جهانی اوست،به كشت و كار و پرورش چارپایان میپردازند یا هنگامی كه فرزند پارسایی زاده میشود او شادمان میگردد و وقتی مردان و زنان بد و دزدان بر روی زمین راه میروند آزرده میشود.همان گونه كه زمین همه ی بارها را تحمل میكند،او نیز مظهری از تحمل و بردباری است.

خرداد(هئوروتات):به معنی تمامیت،كلیت و كمال است و مظهری است از نجات برای افراد بشر.آب را حمایت میكند و در این جهان شادابی گیاهان مظهر اوست.این امشاسپند بانوست.

امرداد(امرتات):به معنی بی مرگی است و تجلی دیگری از رستگاری و جاودانگی.با گیاه و پژمرده نشدن آن ارتباط دارد.او نیز بانو است...

حقیقتی هست و اون اینه که من خیلی کتاب نمی خونم . برای همین یه موضوعی بود که می خواستم ببینم بقیه دراین مورد چطور فکر می کنن.

در همین ابتدا بگم که منظور من از عشق اون عشقی نیست که چطور تعریفش کنم...آها، کافی الان برید تلویزیون رو روشن کنید و دوتا فیلم ایرانی ببینید، منظور من از عشق عشقیه که یه نیروی بسیار قدرتمند داره و همه کارهای بزرگی که در جهان انجام شده توسط همین نیرو بوده است.

همه ما تا حالا اشعار و سخنهای معروفی رو درباره عشق خوندیم و شنیدیم ، که گاه در تعریف عشق بودن و گاه در توصیف  اون. عشق انواع مختلفی داره و من نمی خوام درباره ی عشق مطلق که عشق به خداست صحبت کنم عشقی که انجام کارهایی مثل طی العرض از جمله هدایای کوچک محبوب این گونه عاشقان هستند و ما افرادی رو حتی در همین زمان معاصر می شناسیم که به یک چنین مرحله ای رسیدند.

منظور من عشقی است که مولانا نسبت به شمس داشت و البته همین عشق بود که به عشق خدایی تبدیل شد، عشق آرش به ایران، عشق مجنون به لیلی ،عشق فرهاد به شیرین.و در مقابل  این عشق نفرت قرار داره هر چند بسیاری فاصله این دو رو از یک مو کمتر دونستند که من در این مورد اندکی شک دارم. جالب اینجاست که اکثر افراد فکر می کنن نفرت چیز بدی است در حالی که نفرت در بسیاری موارد مکمل عشق بوده و این دو نیرو با هم اتفاقهای بزرگی رو در تاریخ رقم زدند...عشق به گاندی در کنار نفرت از انگلیس هندوستان رو از چنگال استعمار رها کرد، عشق به استقلال و نفرت از تسلط بیگانگان انقلاب ایران رو پیروز کرد و همچنین انقلاب شیلی و فرانسه و...

آنچه که به نظر من بد و حتی خطرناک است زمانی است که عشق و نفرت به جنون تبدیل می شوند. مانند وقتی که عشق لیلی مجنون را به جایی رسوند که در خرابه ها خود را در خاک می افکند و از پدرش خواهش می کرد نیاید و حال و روز او را نبیند ، وقتی که عشق هیتلر به آلمان(با اینکه خود متولد آلمان نبود) و تنفر او از کشورهای سرمایه داری و شوروی به حدی رسید که آتشی که در جهان افکند حتی اگر تاریخ میلاد مسیح(ع) را از یاد ببرد آن را از یاد نخواهد برد، و یا همین مجاهدین ایران که به جایی رسیدند که شروع به ترور و کشتار هموطنان خودشون کردن.

در آخر اینکه هیچ وقت به دنبال عشق نگردید بلکه بذارید عشق سر زده وارد زندگیتون بشه ، هرگز نذارید عشق در شما به حد جنون برسه و اینکه اگر عاشق نیستید به عشق دیگران احترام بذارید که حتی عشق زمینی چه عشق مجنون نسبت به لیلی باشه چه عشق مولانا به شمس و چه عشق رئیسعلی به ایران، مقدسه...

للحق.

بعضی آدمها را هیچ جوری نمی شود مثل بقیه پنداشت.  در هر نسخه ای که بپیچی از لای بقیه دواها در می آیند و دنبال کار خودشان می روند. اصلا بد جوری با بقیه فرق دارند. رضا امیر خانی را نمی دانم می شناسید یا نه. دانش آموز علامه حلی تهران.(یه چیزی توی مایه های غول آباد تهران). دارای مدرک لیسانس مکانیک از دانشگاه صنعتی شریف. رتبه دوم در جشنواره خوارزمی برای ساختن هواپیما. اهل قلم و ادبیات. نظریه پرداز علوم اجتماعی. نویسنده دو رمان بسیار بسیار زیبای « ارمیا» و «من او». سر دبیر سایت اینترنتی لوح. که هرزگاهی هم سرلوحه هایی برای لوح می نویسد که همه زیبا و جذاب و خواندنی است. امروز صبح، مخزنش را پیدا کردم. شدیدا توصیه می کنم که اگر وقت اضافی دارید، بخوانیدشان. برای شروع می توانید از جنگ جهانی ادبیات شروع کنید که ببینید  چه کرده!!!!. همین کنار دیرنو هم، لینکش موجود هسّه.« بی و تن» هم اگر خبری ازش بدست آوردید، مارا هم خبر کنید.

بازم سلام به عنوان دومین مطلب خودم یه دونه ترانه زیبای دیگه :

 منم روی زمین تنها ترین خاک خدا

 همه تنم در حسرت یه جای پا

جزیره ام جزیره ای که همیشه تو غربتم

 تنهام نذار ای رهگذر من تشنه محبتم

 تو ندیدی چه غریبه جزیره یه خاکه توی آب اسیره

 همیشه تو هراس مرگه که روزی زیر آب نمیره

 منم تنها ترین جزیره روی زمین

 تو میدونی درد منو غربت نشین

جزیره ای پا بسته ام شده بن بست دنیای من

 ای رهگذر از بی کسی شده مسموم هوای من

 تو ندیدی چه غریبه جزیره یه خاکه توی آب اسیره

 همیشه تو هراس مرگه که روزی زیر آب نمیره…

 در یکم دیماه سال سوم غولابادی یکعدد مراسم میهمانی در کاخ حشمت(سفیر غولاباد در امامسیتی) برگزار شد که چندی از بزرگان و صاحب نظران کشور در آن حضور داشتند، بنده حقیر نیز در آن جمع بزرگان دعوت شدم تا گزارشی بر آن بنویسم،

این است آنچه گذشت:

تصمیم برپایی این میهمانی توسط بزرگان اتخاذ شد و نبشته آمد و ممهور شد توسط پادشاه، متأسفانه شخص پادشاه بعلت دیداری که با رئیس جمهوری اسلامی ایران داشتند نتوانستند محفل را نورانی کنند و دیگران را مایه تأسف شد بسیار...

در ابتدای مراسم سران یکی یکی برسیدند وهدایای بسیار تقدیم نمودند و درودها فرستادند ، سپس بنشستند و صحبت ها آغاز نمودند و گف بسیار پُر زدند...آنگاه بالگردی فرود آمد و بنت ملکه الیزابت را آورد جهت تبریک و ادای احترام به نیابت از مادرش...پس از آن همه مشغول شدند به شیرینیجات و میوه جات و تنقلات و دست به شراب (نوشابه) کردند و بسیار نشاط رفت...

آنگاه جناب متی (از نمایندگان مجلس) سخنی راند که به مزاج سران خوش نیامد و پای چغندر(®choghondar pie) که بر صورت او له شد نتیجه آن بود:                                                  

سلام به همه

به عنوان اولین مطلبی که تو این وبلاگ میزنم میخوام متن زیبا ترین و تاثیرگذارترین ترانه ای که شنیدم رو بنویسم :

من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم

واسه عشق بازی موج ها قامتم یه بستر نرم

یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موج ها

یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد

برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه

ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی

رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا

دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو یودن میگذره اما به سختی

دل تهنا و غریبم داره این گوشه میمیره

ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره

میرسه روزی که دیگه قعر دریا مسشه خونه ام

اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای میمونم . . .

دیشب ، در رختخواب بودم و پتو را روی سرم کشیده بودم . تاریکی مطلق بود. گوشم- از آنجا که نفس می کشیدم- به پتو کشیده می شد و خش خش می کرد. دقت کردم : از بیرون اتاق صدای ساعتی به گوش می رسید ، تیک تاک... تیک تاک. در بخاری پذیرایی گاز می سوخت ، طبق واکنش زیر:

 CH4 + 2O2 → CO2 + 2H2O + Energy + FISH FISH  

هر مول متان با دو مول اکسیژن ، خیلی دقیق. دوباره گوش دادم، در دستشویی پشه ای به پرواز در آمد......در زیر زمین خانه همسایه مان مورچه ای دانه ای را بر روی موکت می کشید. آن طرف تر ها ، کلاغی بر پشت بام رمض اینا فرود آمد...در غولاباد آخرین برگ خشکیده درخت روبروی کاخ سلطنتی از شاخه جدا شد...دورتر- در آشپزخانه ملا اینا قطره آبی از شیر سقوط کرد...تالاپش! ابروهایم را در هم کشیدم و بعد دوباره آرام به جایشان بر گشتند، گوش دادم، صدای جریان آب زاینده رود از چند صد کیلومتر به سمت شمال غربی به گوش می رسید...و صدای بال کبوتر بر گنبد طلایی امام رضا (ع)... در مسکو ، زنی ظرف می شست ...در مادرید مردی لبان همسرش را بوسید...در سئول مادری پتو را تا زیر گردن فرزندش کشید...در هلسینکی مداد از دست دانش آموزی رها شد...تلق لق لق...در اسمولنسک، دانه های برف بر روی زمین می نشست-در لندن: دنگ!... دنگ!... دنگ!... دنگ!... دنگ!... دنگ!... دنگ!... دنگ!... دنگ!...،صدای ساعت تایمز. در جیبوتی شکم پسرک قار و قور می کرد ، در کابل دخترک اشک می ریخت ، در کربلا پیرمرد آه می کشید ، در غزه  پیرزن چشمانش را بست...

خِرش...خِرش...خِرش...بوش، در واشنگتن، تیغ را به صورتش می کشید...

دیگر نتوانستم تحمل کنم، بلند شدم و فریاد زدم: مرتیکه ی بی شعور آروم تر، می خوام بخوابم!

گفت:Who the hell was that!!??

خدایا معذرت دوباره از همان مطلبها. البته بهتر از قبلی و با یاری علی شریعتی:

در آغاز هیچ نبود و کلمه بود و آن کلمه خدا بود.

و کلمه بی زبانی که بخواندش و بی اندیشه ای که بداندش چگونه می تواند بودن؟

و خدا بود و جز خدا هیچ نبود و با نبودن چگونه می توان بودن؟

و خدا بود و با او عدم.

و عدم گوش نداشت.

خدا آفریدگار بود و چگونه می توانست نیافریند؟

و خدا مهربان بود و چگونه می توانست مهر نورزد؟

بودن، می خواهد.

و از عدم نمی توان خواست.

در آغاز هیچ نبود و کلمه بود و آن کلمه خدا بود.

عظمت هماره در جست و جوی چشمی است که او را ببیند.

و خوبی همواره در انتظار خردی است که او را بشناسد.

و زیبایی همواره تشته دلی که به او عشق ورزد.

و جبروت نیازمند اراده ای که در برابرش، به دلخواه، رام گردد.

و غرور در آرزوی عصیان مغروری که بشکندش و سیرابش کند.

و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پر جبروت و مغرور،

اما کسی را نداشت.

و خدا آفرید و آفرید آفرید...........

آسمان، دریا، خشکی، گیاه، حیوان، فرشته، عرش، فرش...............

و همه بودند و هیچ نبود که خدا تنها ترین تنها بود و جز خدا هیچ نبود.

پیکر تراش هنرمند و بزرگ در میان انبوه مجسمه ها گونه گونه اش؛ غریب مانده بود.

در جمعیت چهره های سنگ و سرد، تنها نفس می کشید.

کسی نمی خواست. کسی نمی دید. کسی عصیان نمی کرد. کسی عشق نمی ورزید. کسی نیازمند نبود.کسی درد نداشت و.....................

خداوند خدا باز هم برای حرفهایش مخاطبی نیافته بود.

هیچکس او را نمی شناخت و هیچ کس با او انس نمیتوانست بست.

« انسان را آفرید.»!

و این نخستین بهار خلقت بود.

سلام.

چند روز پیش امتحان تاریخ داشتیم. بعد امتحان بنده به اصرار زیاد دوستان تصمیم به نوشتن اولین متنم گرفتم. و گرنه که با عضویت افتخاری خیلی بیشتر حال می کردم. و اما ....

حمون توری که گفطم عِمطهان طاریخ داشتیم. بحطره یه ثِری مصایل طاریخی رو بیان کنم:

س) چرا آقا محمد خان زند بعد از کودتای 28 خرداد مجلس رو به توت بست؟

ج) خوب آقا محمد خان زند بعد از اون که فهمید ناپلئون تصمیم به اجرای کودتا گرفته قائم مقام رو به دربار سلطان مسعود فرستاد. سلطان مسعود هم از اون جا که قیام 30 تیر خونبار توصیف شد نارحت شد و قائم مقام رو به زندان فرستاد. آقا محمد خان هم دست در دست رضا شاه در مقابل جمعیت میلیونی با رضا شاه پیوند عشق بست و سوگند یاد کرد که تا زندس اونو دوست داشته باشه. رضا شاه هم درست بعد از مراسم خواستار حقوقش شد و مهریه اش رو گذاشت اجرا. آقا محمد خان زند دست به دامن برادر ناتنیش کریم خان شد. کریم خان هم به او پیشنهاد داد که با هیئت دولت خشکه حساب کنه. اما از اون جا که پسر کورشِ کویر، نوه ی اسکندر بناپارت تو مجلس بود و آقا محمد خان هم  بد جور به بِ دولف هیتلر (خواهر آدولف هیتلر) ارادت داشت تصمیم گرفت به مجلس یه شیرینی درست و حسابی بده که دید هیچی بهتر از توت خشک نیست. این بود که با رویتر بن خرزوخان، ولیعهد آتاتورک قرار داد بست و هزاران کیلوگرم توت خشک به مجلسی ها داد.قرنها بعد این واقعه با نام " به توت بستن مجلس" خوانده شد.

این جاس که پیر هرات، لسان الغیب سعدی عریان میگه:

To be or not to be....

البته بنده یه اعتراضاتی هم نسبت به این کتاب تاریخمون دارم:

1- چرا از مهم ترین فاتح طهران، خرزو خان هیچ حرفی به میون نیومده؟ چرا تاریخ رو محو می کنین؟چرا؟

2- اگه دقت کنین در صفحه ی 98 کتاب نوشته:

.... دکتر مصدق پیام تاریخی و معروف مرحوم کاشانی را که در آن ....

و اگه دقت کنین در اون زمان آیت ا... کاشانی زنده بوده. البته میشه گفت منظور الانه. الان که دیگه مرحوم شده. منم همین نظر رو دارم. اما نمی دونم چرا این روند رو در بقیه ی جاها رعایت نکردن. مثلا چرا نگفتن:

هوالباقی

150 سال گذشت.

گلچین روزگار عجب با سلیقه است

می چیند آن گلی که به عالم نمونه است.

مرحوم مغفور امیرکبیر به توطئه ی مروحوم میزرا آقا خان نوری و مرحومه ی مغفوره مادر مرحوم ناصرالدین شاه بود که مرحوم شد. روحش شاد و یادش گرامی باد.

مراسم ختم آن مرحوم در منزل پدریشان واقع در استان طهران برگزار می شود.

هزینه ی مراسم جانبی(!) را کُمپِلت به مراکز خیریه می دیم.

حضور شما مایه ی شادی روح بازماندگان و تسلی خاطر آن مرحوم است.

و در پایان:

خوب بید؟

وقتی که خدا بچه بود خیلی تنها بود و از تنهایی بدش می آمد. تصمیم گرفت وقتی که بزرگ شد دنیایی خلق کند که در آن هیچ کس تنها نباشد، حتی خودش. هر چقدر خدا بزرگتر شد تنهاتر و تنهاتر شد، و عاقبت یک روز که بزرگترین و داناترین و تواناترین شد از فرط خشم دنیایی را آفرید از جنس خودش؛ دنیایی که تمام مخلوقاتش هر چقدر بزرگتر شوند تنهاتر و تنهاتر و تنهاتر شوند، حتی اگر پیش هم بنشینند و بگویند و بخندند و در اجتماع زندگی کنند.

خدایا! از خودت معذرت می خواهم که از جانب تو حرف زدم. خودت می دونی که دیگه ما با هم آشتی کردیم. دیگه از این به بعد روی ماه خداوند را ببوس. نوشته مصطفی مستور. اما یه سوالی ذهن من را مشغول کرده، بهر حال این شخصی در همین دو متری باعث این کار شد، خدای نکرده خدای نکرده، فرشته که نبود؟ اگه فرشته ها اینقدر بی تربیت و لفچ و مسخره باشن که در زییایی شناسی خلقت خودت شک می کنم. اصلا در انتخاب خودت هم شک می کنم که اینها را نگه داشتی که اون بالا کمک کارت باشن. رسم مروت هم به جا آورده از این خانوم های شخصی در همین دو متری هم معذرت خواهی میکنم و ازشون تشکر هم تازه می کنم. عقده ای که نیستیم. دل بچه خش.

رمض تیتر امروز روزنامه های غولاباد و بریتانیا...