.

.

.

چشم هایم می سایم،

به سان کله های قند،

                                    بر توری.

و عروسی که شاید...

***

شام می دهند،

            بر گرد ِکوری،

                        میانه ی تابوت.

نقب می زنند،

            به عمق گوری.

***

هلهله های مسکوت.

گل هایی که تمام نمی شوند،

                                    چون اشک های شوری،

                                                                        از برچیدن.

***

ضربه های گورکن به ریشه های توت.

                                    چو کابل های قطوری،

                                                            به انتها: ملکوت.

***

زمان: هزار و سیصد و قحط گلاب، فرمودند:

                                    "برای بار هزارم است می پرسم..."

هزار نطفه امیدی که زود می میرند،

                                    ثقیل کنتوری.

صدای سوت قطاری,

هزار واگن خالی به سوی ماه عسل.

هزار منع موازی میان دو ریل.

***

و خیل عظیم بشر گرد جسم مقبوری.

هزار...

            نه!

                        "یکی" کم تر از هزار نفر.

و پلک های حزینی که باز،

                                    باز ماندند.

ز اوج حضیضی برای دیدن آن "یکی" ...

                                                نوری...

                                                            حوری...

***

آی حوری!

کدام گوری بوده ای،

تمامی این چند هزار هزار هزار ثانیه را؟

***

رها کنم این وهم های آنیه را،

کجای قصه ی پیش از وفات مستوری؟

دوست دارم نام دوبیتی را بر هر شعری بگذارم که دوبیت دارد، یا هر شعری که تقریبا دوبیت. هر شعری که تو را به نهایت ش سوق دهد و وادار ت کند حدس ش بزنی و خودت غافل گیر شوی از حدسی که زدانده است ت.

.

تغییر،

داغ زده است ی ش بر پیشانی ام.

حراجی ست مرا که می لرزاندم ستون به ستون.

دیگر نمانده ام.

            آی کنون این من م،

                                    بی ستون.

تقدیر،

            یا تو.

نیشخند ت ش می زنم.

نمانده ست مرا جز هیچی از هیچ.

آی شاهد.

            راستی ز هیچ چه تغییر باید است؟

.

چیزی برای گفتن ندارم ...همین!

(اصولن هم برای شعر نمی شود مقدمه نوشت...)

مردم ایران سلام!

خواستم به یاد خودم آورده باشم.... .

خودش که خلاصه ای ننوشته است. ما هم...یک کلام:

شعری از شهریار... شهریار خسروی.

سلام!

خیلی وقت بود می خواستم یه چیزی بگم. . .

می گفت* عرعر هیچ الاغی غمناک نیست. اصلا شاید دارد از فرط خوشحالی عرعر می کند. اصلاشاید ... جیغ مرغ های دریایی هم. این خود "من" و شاید بهترش مشکلات و غم های من است که فیلتر غمزدگی روی وقایع می گذارد.

می گویم آنچه که فکر میکنم دنیای بیرون است، تصویر درون من بر دنیای بیرون است.

_______________________

*.[رومن گری]می گفت...(حذف به هیچ قرینه ای.)

یزد که بودم این را برایم خواند. کنار ساعت مسجد جامع، کم مانده بود پیشانی اش را ببوسم.

(سعید حاجی زاده)

وای از این قوم به جان باخته یك عمر همه فر و شكوه ابدی را.

وای از این مردم نا تاخته بر خندق تاریكی ناژرف، ولی پهن، كه پوشیده لباس سحری را.

وای از این پودنما، تارشده فرش جمیع بشری را.

وای از این مرگی روز.

            از این سادگی مردم مرموز.

از این كاهش پرگستره ی سینه ی پرسوز.

                                    از این غدر،

                                                از این دوز.

                                                            از این درگذر بی ثمر روز.

كه چون آب ته جوی فسرده است.

كه چون لغزش گندیده ی شبنم به لب سبزی برگ اندكی ساقه ی مرده است.

كه چون باد سمومی است، كه در ذهن همه شب پره ها رنگ تحجر بنشانده است.

و چون خنجر خونابه به سر عده ی مردار شمرده است.

همانان كه غریق اند،

                        در این عرصه ی بی آبی عادت.

همانان  كه همه پای شده رفته و بستند،

                                       دو شهبال شهامت.

همانان كه میان همه رنگان خدا،

                        مهر، شكوه، عشق، محبت و شجاعت،

                                                یكی رنگ گرفتند، همه رنگ حقارت.

همین هاست كه واداشته مردی ز تبار ازلی را.

كه فریاد زند وای...

وای از این قوم به جان باخته یك عمر همه فر و شكوه ابدی را.

سعید حاجی زاده.

اردیبهشت 1386.